Τα σημάδια που έχω βάλει να βρίσκω το δρόμο κάθε που έρχομαι σε σένα
-η μεγάλη διασταύρωση, ο κόκκινος φράχτης, το δεύτερο φανάρι μετά το παλιό φυτώριο-
μένουν ακριβώς στη θέση τους όταν αλλού πηγαίνω
Πράγμα ολωσδιόλου ακατανόητο
Μαρ. Μαρ.
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
-
Στο τρεμάμενο ικρίωμα, την ευθεία γραμμή, μια κόψη∙ τα όρη, όταν έσκυψα να φιλήσω τη γη, τα άλματα, το πιωμένο μου κύτταρο και το στίγμα σ... -
Αν έπεφτα πάνω σε τοίχο με τόση φόρα που είχα πάρει, το σίγουρο είναι ότι θα γκρεμιζόταν ο τοίχος και θα περνούσα από μέσα του, αλλά εδώ ήτ... -
%20%CF%83.jpg)
Ανάγλυφο. Αυτό ήταν να γίνει από την αρχή. Κάτω από τις στιβάδες να ελευθερωθεί ο μικρός ιππέας, το ελάφι, η αυλητρίδα και το πέπλο της.... -
Μπέκρες ήταν οι ηρωίδες του του δρόμου και του καταγωγίου μ’ ένα κάρο ιστορίες στη πλάτη κι εγώ μόλις που ΄χα μπει στο γυμνάσ... -
Και τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο ούτε καν ένα ξημέρωμα στο δρόμο ένας καφές στο γνωστό καφρενείο το αγνάντεμα από το κατάστρωμα μεσο... -
Έτσι όπως κρατάει τον τροχό η οδοντίατρος έτσι δουλεύουν την βούρτσα τα κορίτσια του κομμωτηρίου από το απέναντι παράθυρο σκυμμέ... -
Αν αυτό είχες για εμάς, μισή μποτίλια πεπαλαιωμένο ουίσκι σε δρύινο βαρέλι, γουλιά που πέφτει απόγευμα την ώρα που πλαγιάζει η ακτίνα, από... -
Δίκιο έχουν οι πιο πολλοί δίκιο έχουν αυτοί που πρόλαβαν δίκιο έχουν αυτοί που ήταν έτοιμοι αυτοί που πετάξανε την πέτρα πιο μακριά...
-
Τη τελευταία φορά που βρέθηκα σε αυτή την θάλασσα είχε κατέβει ο ορίζοντας δυο πόντους, όσο χωράει να φαγωθεί φτερούγα γερακιού και να ξεφύγ...
