Το παράθυρο

 

Αυτή του έδειχνε την καταγωγή του κόσμου και αυτός νόμιζε πως έβλεπε μια πληγή



*Εικόνα: *Χαρακτικό του Charles Eisen στο The Devil of Pope-Fig Island, σε κάποια έκδοση από τους μύθους του Jean de La Fontaine (η συγκεκριμένη ιστορία καταγράφεται πρώτα στον Γαργαντούα και Πανταγκρυέλ του Ραμπελαί)

Μεροκάματα

Στην αυλή μας παίζονται καθημερινά παιχνίδια ζωής και θανάτου. Όταν κοιμάται ο σκύλος, οι γάτοι πάνε και κλέβουν τα αποφάγια του. Το σούρουπο, ποντίκια περνούν τη μάντρα κάτω από την μύτη των γατιών. Σκουλήκια, γυμνοσάλιαγκες, σκαθάρια ψαχουλεύουν τη γη όσο τα κοτσύφια ρεμβάζουν στα κλαδιά. Πού και πού βρίσκουμε διάφορα πτώματα μισοφαγωμένα. Τώρα τελευταία έρχεται ένας κοκκινολαίμης, έτοιμος κι αυτός να ρισκάρει την ζωή του για να βγάλει το ψωμί του. Η αυλή μας είναι μόνο τρεις δρασκελιές για τα δίποδα. Τον κοκκινολαίμη τον ονόμασα Λέμη. Κοιταζόμαστε πίσω από το τζάμι. Δεν βιάζεται, δεν φοβάται. Κάνει την βόλτα του, τσιμπά κάτι από το χώμα και φεύγει. Θα με έχει για μεγάλο κορόιδο έτσι όπως με βλέπει να μοχθώ για το μεροκάματο.

Να πηγαίνουμε προς τα πίσω, να απαλειφθούν τα δεδομένα μας, να ξεχάσουμε. Να ξεφτιλίσουμε τις λέξεις, να διαβάλουμε τις έννοιες, να συκοφαντήσουμε ιδέες, να παραποιήσουμε ντοκουμέντα Να δούμε το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια μας, να γίνουμε ο δίχως στον ήλιο μοίρα, ο πένητας, εμείς πριν την τιμή μας, η παρακμή της αυτοκρατορίας, ο δίχως έλεος αιώνας, τα πέτρινα χρόνια. Να μας διοικούν παράφρονες μονάρχες, σάχηδες, στρατηγοί, μεσαιωνικοί παπάδες, κοινοί εγκληματίες, να μας νουθετούν προπολεμικοί δικτάτορες, δοσίλογοι, βυζαντινοί συνωμότες. Να ανακριθούμε από την ιερά εξέταση, να καταδικαστούμε σε λιντσάρισμα, να πεινάσουμε, να φυλακιστούμε σε μπουντρούμια, να γλείψουμε πατώματα, να κατρακυλήσουμε ξέφρενα στην διατίμηση της δικής μας ζωής, να μας επισημανθεί απερίφραστα ότι η ζωή δεν μας ανήκει, να γίνουμε πάλι ρες, μάζα, υποτακτικοί, είλωτες, φορτίο σε καράβι, εμπόρευμα στο πάγκο, υπήκοοι, να καούμε ζωντανοί.

Όχι, απλώς όχι.