Τα σημάδια που έχω βάλει να βρίσκω το δρόμο κάθε που έρχομαι σε σένα
-η μεγάλη διασταύρωση, ο κόκκινος φράχτης, το δεύτερο φανάρι μετά το παλιό φυτώριο-
μένουν ακριβώς στη θέση τους όταν αλλού πηγαίνω
Πράγμα ολωσδιόλου ακατανόητο
Μαρ. Μαρ.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Στο τρεμάμενο ικρίωμα, την ευθεία γραμμή∙ τα όρη, όταν έσκυψα να φιλήσω τη γη, τα άλματα, το πιωμένο μου κύτταρο και το στίγμα στο μάτι, η... -
Τον θυμάμαι σαν τώρα, τη μέρα που πρωτοβρεθήκαμε. «Γειά σου ρε πατρίδα!» μου φώναξε από μακριά χαμογελαστός κι ερχόταν προς το ... -
Αν έπεφτα πάνω σε τοίχο με τόση φόρα που είχα πάρει, το σίγουρο είναι ότι θα γκρεμιζόταν ο τοίχος και θα περνούσα από μέσα του, αλλά εδώ ήτ... -
Αν αυτό είχες για εμάς, μισή μποτίλια πεπαλαιωμένο ουίσκι σε δρύινο βαρέλι, γουλιά που πέφτει απόγευμα την ώρα που πλαγιάζει η ακτίνα, από... -
Να μην ξεχάσω ποτέ ότι ο καπετάν Λέκκας, με 12 άτομα στο καΐκι του και έναν ακόμα για πλήρωμα, ούρλιαζε για τουλάχιστον μια ώρα σε ένα κιν... -
Τα σημάδια που έχω βάλει να βρίσκω το δρόμο κάθε που έρχομαι σε σένα -η μεγάλη διασταύρωση, ο κόκκινος φράχτης, το δεύτερο φανάρι μετά το ... -
Και τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο ούτε καν ένα ξημέρωμα στο δρόμο ένας καφές στο γνωστό καφρενείο το αγνάντεμα από το κατάστρωμα μεσο... -
%20%CF%83.jpg)
Ανάγλυφο. Αυτό ήταν να γίνει από την αρχή. Κάτω από τις στιβάδες να ελευθερωθεί ο μικρός ιππέας, το ελάφι, η αυλητρίδα και το πέπλο της.... -
Θα άνοιγα την πόρτα Θα πεταγόμουν έξω Και θα βρισκόμουν σε εκείνα εκεί τα παλιομάγαζα που φάγαμε τις ώρες μας και ήπιαμε τα ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου