Τα σημάδια που έχω βάλει να βρίσκω το δρόμο κάθε που έρχομαι σε σένα
-η μεγάλη διασταύρωση, ο κόκκινος φράχτης, το δεύτερο φανάρι μετά το παλιό φυτώριο-
μένουν ακριβώς στη θέση τους όταν αλλού πηγαίνω
Πράγμα ολωσδιόλου ακατανόητο
Μαρ. Μαρ.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Στο τρεμάμενο ικρίωμα, την ευθεία γραμμή∙ τα όρη, όταν έσκυψα να φιλήσω τη γη, τα άλματα, το πιωμένο μου κύτταρο και το στίγμα στο μάτι, η... -
Τα σημάδια που έχω βάλει να βρίσκω το δρόμο κάθε που έρχομαι σε σένα -η μεγάλη διασταύρωση, ο κόκκινος φράχτης, το δεύτερο φανάρι μετά το ... -
Τον θυμάμαι σαν τώρα, τη μέρα που πρωτοβρεθήκαμε. «Γειά σου ρε πατρίδα!» μου φώναξε από μακριά χαμογελαστός κι ερχόταν προς το ... -
Τι ώρα είναι Άκου τι ώρα είναι! Ρώτα τον μεθυσμένο που ανεβαίνει στην πλατεία στα Γιάννενα και βλέπει 4 ρολόγια να διαφωνούν ... -
Μου γλίστρησαν δυο σκέψεις έτσι όπως περπατούσα γίναν ολόζεστο νερό και στάξανε Το βράδυ έτσι όπως ήμουν ξυπόλητη πάτησα πάνω τους και σωρ... -
Αν αυτό είχες για εμάς, μισή μποτίλια πεπαλαιωμένο ουίσκι σε δρύινο βαρέλι, γουλιά που πέφτει απόγευμα την ώρα που πλαγιάζει η ακτίνα, από... -
Έστρεψε έναν τεράστιο μεγεθυντικό καθρέφτη στο πρόσωπο μου και μου είπε: «Δε μπορεί, κάτι θα θέλετε να αλλάξουμε. Κοιταχτείτε μόν... -
Αν έπεφτα πάνω σε τοίχο με τόση φόρα που είχα πάρει, το σίγουρο είναι ότι θα γκρεμιζόταν ο τοίχος και θα περνούσα από μέσα του, αλλά εδώ ήτ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου