Στην αυλή μας παίζονται καθημερινά παιχνίδια ζωής και θανάτου. Όταν
κοιμάται ο σκύλος, οι γάτοι πάνε και κλέβουν τα αποφάγια του. Το σούρουπο,
ποντίκια περνούν τη μάντρα κάτω από την μύτη των γατιών. Σκουλήκια,
γυμνοσάλιαγκες, σκαθάρια ψαχουλεύουν τη γη όσο τα κοτσύφια ρεμβάζουν στα
κλαδιά. Πού και πού βρίσκουμε διάφορα πτώματα μισοφαγωμένα. Τώρα τελευταία
έρχεται ένας κοκκινολαίμης, έτοιμος κι αυτός να ρισκάρει την ζωή του για να
βγάλει το ψωμί του. Η αυλή μας είναι μόνο τρεις δρασκελιές για τα δίποδα. Τον
κοκκινολαίμη τον ονόμασα Λέμη. Κοιταζόμαστε πίσω από το τζάμι. Δεν βιάζεται,
δεν φοβάται. Κάνει την βόλτα του, τσιμπά κάτι από το χώμα και φεύγει. Θα με
έχει για μεγάλο κορόιδο έτσι όπως με βλέπει να μοχθώ για το μεροκάματο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου