Κέντρο διερχομένων

Γίναμε μάστορες στους επικήδειους

κάθε μέρα ξεπροβοδίζουμε 5-6

κλαίμε στην εξώπορτα

την ορφάνια μας

την ερημιά μας

τη φτώχια μας

Στο μεταξύ

ένα σωρό νεογέννητα σκάνε μύτη

ροδαλά

μπασμένα

κατσιασμένα

καταχέζουν τον τόπο

ξαγρυπνούν τους γείτονες

ξεκουφαίνουν την ησυχία του μεσονυκτίου

Σήμερα πάλι...

Σήμερα γεννιέται κάτω από ένα δέντρο ο Λαντίν ο μουσικός

αυτός που θα κάνει τα πλήθη να κλαίνε με τα τραγούδια του

ο Ανβί Ριμπός που θα καθιερώσει κορακίστικα, ποδανά και τζίμπερις 

στις επίσημες γλώσσες του πλανήτη

η Μαρουτσέλα Μάρμαρ που θα διατυπώσει την θεωρία της κουκίδας

Ο Ραμό Μαγιάκ που θα ανακαλύψει την αστρική κουταλοσαλτίνη

η Μπελίσα Χάρντεμπερ που θα γράψει το μανιφέστο των αισθήσεων

Ο Βεχάς ο περιπλανώμενος που θα εμπνεύσει τόσους και τόσους μύθους

Η Καρμελέι η χορεύτρια

ο Φέντια ο ποιητής

και βέβαια

ο Στονέρε Ετίς Βαράγκε, που θα πάρει μια ολόκληρη γενιά από το χέρι 

και θα την σηκώσει όρθια 

αλλάζοντας για πάντα την ιστορία του κόσμου

Σήμερα

Στις 5 παρά τέταρτο τα ξημερώματα

Και κανείς μας δεν το ξέρει.

Μαρ. Μαρκοπούλου

Άκυρο

Ναι, προσπάθησα να γίνω αυτό που άρμοζε

σε τάξη

θέση

φάση

να συναγελαστώ σε αίθουσες αναμονής

σε αλλαγές βάρδιας

σε πολιτιστικές εκδηλώσεις

Προσπάθησα

να τηρήσω τους τύπους

τακτικές επισκέψεις

ευχητήρια τηλεφωνήματα

γαμήλια δώρα

τραπεζώματα

Προσπάθησα

να πηγαίνω και να έρχομαι

να μπαίνω στην σειρά

να καταχωνιάζω

να κόβω και να ράβω

ημερήσιο πλάνο

διεκπεραιώσεις

οδηγίες χρήσης

λευκές συσκευές

χειραψίες

πληθυντικούς

Προσπάθησα

για να μη λένε ότι δεν το έκανα

για να μην λέω πως δεν μπορούσα

Μα δεν μπορούσα

Μαρ. Μαρκοπούλου

Ζωγραφιά: Μπασιάκ - Ο ναύτης Ταπίνι

Μιράζ

Μην εμπιστεύεσαι την όραση

είναι πάντα σίγουρη

ότι έχει δίκιο

ότι αναγνωρίζει το προφανές

Πόση έπαρση!

Όσες φορές δεν είδα

ήμουν με τα μάτια ανοιχτά

Λες και δεν μας ξεγέλασαν 

παπατζήδες και ταχυδακτυλουργοί

λιμνούλες  με νερά στην έρημο

μαγικά χαρτάκια

οι πινελιές του Βαν Γκογκ

Σιγά μη πιστέψω στα μάτια μου

είναι σαν να πιστεύεις ότι ο ουρανός δεν έχει άστρα

επειδή είναι 12 το μεσημέρι

(ή 12 τα μεσάνυχτα στην ολόφωτή σου πόλη)

Τα μάτια είναι για να κοιτάς

όχι για να βλέπεις

Η όραση

καλή είναι για θεάματα, δεν λέω

αλλά η αλήθεια

Ω, η αλήθεια ποτέ δεν φαίνεται με τα μάτια

φαίνεται μόνο όταν τα κλείνεις
και σου μιλάν στον ύπνο σου ξεχασμένοι επισκέπτες
όταν δεν βλέπεις πού πατάς
όταν δεν ξέρεις ό,τι ξέρεις

Καλύτερα να παίζαμε τυφλόμυγα με μαύρο σφιχτό μαντίλι

καλύτερα να άκουγα τα γουργουρητά κάτω από τα πλευρά μου 

Εμπιστεύομαι, ναι

μόνο τις τρίχες μου όταν ορθώνονται
στον πήχη του αριστερού χεριού μου

Μαρ. Μαρκοπούλου 

Το ξύρισμα

Μασκαρά, Απρίλιος ’58

 

Μας έχουν διάσπαρτους στη μέση ενός καταπράσινου λιβαδιού, μικρές-μικρές ομάδες. Στη μέση οι βαθμοφόροι και γύρω εμείς σε μικρά ημικύκλια. Ο λοχίας Ποπώφ, ένας πελώριος Ουκρανός, προσπαθεί υπομονετικά για χιλιοστή φορά να μας δώσει να καταλάβουμε τι θα πει γραμμή σκόπευσης, και μετά για χιλιοστή φορά μας ζητάει να επαναλάβουμε όσα είπε. Μας κοιτάζει έναν-έναν και περιμένει. Και για χιλιοστή φορά δεν μιλά κανείς.

Αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον είμαι ο μόνος στην ομάδα μας που έχει καταλάβει τι μας λέει. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν καθόλου γαλλικά, οι υπόλοιποι μόνο τα στοιχειώδη.

Αναλαμβάνω, μπας και τελειώνουμε καμιά φορά, να απαντήσω. Παίρνω μ΄ ένα νεύμα την άδεια και προχωράω ένα βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους.

Τα λέω όλα άψογα: η γραμμή σκόπευσης, η οπτική ευθεία, η νοητή γραμμή που ξεκινάει από το μάτι…

«Ωραία τα λες», με κόβει αγριεμένος ο Λοχίας «αλλά είσαι αξύριστος». Το αξύριστος, το προφέρει συλλαβιστά και υπογραμμισμένο, το μάτι του έχει πάρει μια έκφραση αηδίας και μίσους. «Γιατί είσαι αξύριστος;» 

«Δεν πρόλαβα. Εξάλλου εδώ στη ερημιά…»

«Πάρε τώρα εδώ στην ερημιά πενήντα κάμψεις και το μεσημέρι που θα γυρίσουμε στο στρατώνα θα μου δείξεις ότι ξυρίστηκες. Ακούς τι σου λέω; Κι αν σε ξαναδώ σ’ αυτό το χάλι θα έχεις πολύ άσχημα ξεμπερδέματα. Κατάλαβες;»

Κατάλαβα, ότι καλύτερα θα ήταν να έκανα κι εγώ τον χωρικό του Δουνάβεως και να τον κοιτάω σαν χάνος, παρά που μου ήρθε να μιλήσω.

Πέφτω στο γρασίδι κι αρχίζω να μετράω πουσάπς. Ο λοχίας Ποπώφ συνεχίζει όλο και πιο αγριεμένος. Δεν τον νοιάζει πλέον η γραμμή σκόπευσης, άλλο είναι το θέμα μας τώρα. Βηματίζει και φωνάζει, μιλάει και φτύνει.

«Αυτό να μην το ξεχάσετε ποτέ. Κάθε πρωί θα ξυρίζεστε, όπου κι αν βρίσκεστε, ακούτε τι σας λέω; Ακόμα κι αν είστε στη μέση της Σαχάρα. Δεν υπάρχει πρωινό που θα ξυπνήσετε και δεν θα ξυριστείτε. Και νερό να μην έχετε να πιείτε, θα ξυρίζεστε. Και να πεθαίνετε από τη δίψα, πρώτα θα ξυρίζεστε και μετά θα πίνετε. Καταλάβατε;»

Δεν μιλάει κανείς, δεν σαλεύει κανείς, δεν κουνιέται φύλλο, μόνο εγώ ανεβοκατεβαίνω αεροπηδώντας πάνω από τη χλόη.

«Και θέλετε να μάθετε γιατί;» ρωτάει γλυκαίνοντας άτσαλα τη φωνή του. «Για να γίνετε ωραία πτώματα, γι’ αυτό. Καταλάβατε;»

Καταλάβαμε. Όλοι. Ακόμα κι αυτοί που δεν ξέρουν γρυ γαλλικά.

Μαρ. Μαρκοπούλου - Marco Messini, Ένα κόκκο άμμο - απόσπασμα

Έρχεται η Ανάπτυξη

Έφτασε η ανάπτυξη ως εμάς
καιρός μας ήταν
ντύσαν τα πεύκα με πλαστικά μαξιλαράκια
να μην χτυπήσει κανείς
φωτίσαν με πράσινα φωτάκια τη ρεματιά μας
που την είχαμε θεοσκότεινη
ψυγεία και κλιματιστικά ταπώσαν τα θρασύτατα τζιτζίκια μας
τώρα θα τουμπεκιάσουν και τα κοτσύφια μας με τα ντάπα-ντούπα τους
Έφτασε επιτέλους ο πολιτισμός και σε εμάς
οικογένειες με παιδιά ντυμένα μπομπονιέρες
καμαρωτοί στην μέση του δρόμου
περιμένουν τον παρκαδόρο να τους παραδώσει το φιατάκι τους
από το απέναντι πεζοδρόμιο

Μαρ. Μαρκοπούλου