Μιλάω
Στέκομαι
περπατάω
μα δεν ξεγελάω κανέναν
Σε σκέφτομαι τόσο έντονα
που όσοι με κοιτούν
ξέρουν και το όνομα σου
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα τρέχοντας στο πήγαινε τρέχοντας στο έλα σορτσάκια και φωσφοριζέ περιβραχιόνια με επιμονή και με ρυθμό μα ποτέ δεν ... -
Αν έπεφτα πάνω σε τοίχο με τόση φόρα που είχα πάρει, το σίγουρο είναι ότι θα γκρεμιζόταν ο τοίχος και θα περνούσα από μέσα του, αλλά εδώ ήτ... -
Θα άνοιγα την πόρτα Θα πεταγόμουν έξω Και θα βρισκόμουν σε εκείνα εκεί τα παλιομάγαζα που φάγαμε τις ώρες μας και ήπιαμε τα ... -
Στο τρεμάμενο ικρίωμα, την ευθεία γραμμή, μια κόψη∙ τα όρη, όταν έσκυψα να φιλήσω τη γη, τα άλματα, το πιωμένο μου κύτταρο και το στίγμα σ... -
.jpg)
Τελειώνει ο χρόνος Μαρία, κι εσύ όνομα δε βρήκες ακόμα Και ποιος να σε ονομάσει, αφού φωνή ορίζει και η αφή το σχήμα, αλλιώς, είσαι περ... -
Αιγυπτιακή φαγεντιανή, σάρδιος λίθος, κεχριμπάρι∙ ότι ήμουν, λέει, φρουρός στη βάρδια 2-6 νυχτερινή και σκόνη, σκόνη παχιά και ακίνητη, κα... -
.jpg)
Τα πλήθη δεν ήταν κριτήριο, μαζεύονται μόλις μυρίζονταν αίμα. Μα εδώ το παιχνίδι είχε χοντρύνει. Ποιος κόβει το κεφάλι του λοιπόν; Εδώ, στ... -
Να μην ξεχάσω ποτέ ότι ο καπετάν Λέκκας, με 12 άτομα στο καΐκι του και έναν ακόμα για πλήρωμα, ούρλιαζε για τουλάχιστον μια ώρα σε ένα κιν... -
Τον θυμάμαι σαν τώρα, τη μέρα που πρωτοβρεθήκαμε. «Γειά σου ρε πατρίδα!» μου φώναξε από μακριά χαμογελαστός κι ερχόταν προς το ... -
Τι θα μας έχει μείνει Φιοντόρ Μπατίροβιτς σε τούτο εδώ το μικρό καμαράκι ακόμα κι αν μας κόψουν ρεύμα και νερό μας τα πάρουν όλα ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου